Een prestatie van wereldformaat van de Radio Kamer Filharmonie

Je kunt veel van mij zeggen, maar niet dat ik muzikaal ben. Ik bespeel geen instrument, ik kan nauwelijks een liedje nafluiten of nazingen, ik ben – om met een Nederlands schrijver te spreken – a-koestisch. Dat wil niet zeggen dat ik daarmee meteen een barbaar ben. Als bewijs daarvan moge het feit dienen dat Bep en ik deze winter een abonnement hebben genomen op een reeks concerten in Vredenburg. Klassieke concerten nota bene! In dat abonnement zitten concerten van het Radio Filharmonisch Orkest en van de Radio Kamer Filharmonie. Voor alle duidelijkheid, dat zijn twee verschillende orkesten.

Telkens weer genieten wij van de sfeer die rond zo’n concert hangt. Het opgewonden geroezemoes in de foyer, zoals de kantine in een concertgebouw heet, en de prachtige kapsels van de voornamelijk hoogbejaarde bezoekers kunnen mij gestolen worden, maar wat een genot is het om geruime tijd voor aanvang van het concert je gereserveerde plaats op te zoeken en vervolgens alle binnendruppelende (en binnenstrompelende) bezoekers een aandachtig te bekijken. Vaak zit dan al een eenzame musicus, meestal een klarinettist, zijn loopjes in te studeren. Zeker na de pauze is het een plezier om de terugkerende bezoekers te observeren. Want dan zoekt menigeen een ánder plekje om het tweede gedeelte van het concert te beluisteren. Sommigen doen dat met een zekere schuchterheid en je ziet dat ze in hun hoofd telkens het antwoord repeteren dat ze zullen geven als iemand hen terechtwijst. Anderen hebben een air van wie-maakt-mij-wat. Het is, zoals Bep het zo treffend uitdrukte, of je midden in een film van Bert Haanstra zit. Wanneer je dan samen fantaseert dat Simon Carmiggelt de begeleidende filmtekst inspreekt, dan wordt “een ander plekje” plots “een béter plekje”. Dan hóór je de vrouw fluisteren “Maar mág dat dan wel Henk?” of “Zát daar niet al iemand?” Het is haast spijtig wanneer de pauze is afgelopen.

Maar het draait op zo’n avond natuurlijk om de muziek en het orkest. Je kunt als bezoeker je aandacht fijn richten op wie je maar wilt en proberen te horen wat hij of zij speelt. Of je volgt een tijdje de dirigent die schijnbaar voor tjoema staat te zwaaien, maar in werkelijkheid het orkest aan onzichtbare touwtjes heeft, zo heb ik weleens gelezen. Onvoorstelbaar hoe knap al die musici – een beetje orkest telt toch al gauw minstens veertig tot vijftig leden – samen van die mooie muziek kunnen maken, zonder één valse noot. En soms nog allemaal tegelijk. Nu weet ik wel dat die gasten heel veel oefenen op het te spelen stuk, maar toch.
rkfDes te opmerkelijker was de prestatie van de Radio Kamer Filharmonie afgelopen vrijdag. Zij voerden het stuk The Treaty of Utrecht uit van de Nederlandse componist Peter van Onna. Een mengeling van moderne én klassieke klanken (daar hoef niet voor geleerd te hebben, dat kun je best horen) en een ode aan de Vrede van Utrecht van 1713. Prachtig uitgevoerd onder de bezielende leiding van de Deense dirigent Michael Schønwandt. En waarom was dat nou opmerkelijk, zul je vragen. Wel, dat stuk was namelijk een wereldpremière en die musici kregen die avond pas voor het eerst die muziek onder ogen! Nogmaals, ik ben een leek en kan dat niet goed op waarde schatten, maar ik neem diep mijn petje of voor die prestatie!

Wil je horen hoe dat stuk ging, luister dan hier, het stuk begint bij 15.00 minuten.

Advertenties

3 reacties op “Een prestatie van wereldformaat van de Radio Kamer Filharmonie

Reageren mag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s