Inspiratie of geen inspiratie, dat is de vraag

Sinds ik ruim tweeënhalf jaar geleden begon met bloggen, heb ik geprobeerd om iedere dag een nieuw bericht te plaatsen. Op een paar weken na is mij dat steeds gelukt. Als ik op vakantie ga of anderszins verhinderd ben, zorg ik dat er dagelijks een verhaaltje klaar staat. Om een aantal redenen vind ik dat belangrijk.
In de eerste plaats vind het gewoon leuk om te schrijven. Als er dan nog stumpers zijn die mijn verhaaltjes willen lezen en er zelfs op reageren, is mijn dag weer goed. Vaak zijn het gevatte opmerkingen, die mij extra plezier geven. In de tweede plaats heb ik een stok achter de deur nodig, want aartslui als ik ben zou ik snel verzaken als ik slechts zo nu en dan iets schrijf. Daarnaast ben ik zo’n zielepiet die zich schuldig voelt als hij een keer niets plaatst. Maar het belangrijkste blijft de lol in het schrijven.
Ik probeer rare situaties te beschrijven, zogenaamd belangrijke dingen een beetje belachelijk te maken en me vooral te verbazen over de malle wereld waarin wij leven. Zoals een Zwolse collega eens zei “Ik word hier omringd door idioooot’n!”. Voor je het weet echter trek je álles in het belachelijke, ook serieuze dingen en verwerf je een naam als zuurpruim of ouwe zeikerd. Misschien ben ik dat wel, maar dat is niet wat ik zou willen zijn.
Net als bij iedere hobby ligt het gevaar op de loer dat ook bloggen iets dwangmatigs krijgt. Uitkijken dus. Maar ik heb niet iedere dag inspiratie om schrijven en om nu te voorkomen dat ik al te voor de hand liggende dingen aan de kaak stel en zeikerig word, plaats ik in vredesnaam maar een zelfgemaakte foto. Desnoods een van tien jaar geleden. Uit de reacties maak ik op dat die gewaardeerd worden, maar toch voelt het alsof ik mij er met een lelietje-van-dalen van afmaak.

riquewihr

Riquewihr, 2002

Soms echter heb je helemaal geen inspiratie nodig en wordt het je als blogger wel erg makkelijk gemaakt. Alsof ze hebben staan wachten tot je langs zou komen. Het is eigenlijk een beetje gênant dat het geen moeite hoeft te kosten. Dat van die virtuele medewerker van NSHispeed was er zo eentje en die hobbybeurs in Bleiswijk vroeg er ook zelf om. Dat zijn nog onschuldige dingen, maar soms gaan ze te ver en is het van een stuitende grofheid en misleiding, zoals de verkooppraatjes van Belvedere in Noordwijk en natuurlijk alle berichten op NU.nl. Dat gevoel van gêne had ik zaterdag ook toen Bep en ik in Kesteren moesten zijn. We stonden te wachten om de weg op te draaien toen we aan de overzijde een bord bij een bedrijventerrein zagen met daarop de tekst 50PlusPark Kesteren. Je vat ´m al…

Morgen verder.

Advertenties

6 reacties op “Inspiratie of geen inspiratie, dat is de vraag

  1. Ook Simon Carmiggelt had niet immer inspiratie. Op de redactie van Het Parool lagen immer kant en klare ‘Kronkeltjes’, als zijn inspiratie het zo af en toe liet afweten. Hij liet echt niet iedere dag een enveloppe met een nieuw cursiefje in de bus vallen bij Het Parool.

  2. Uit mijn VK-ervaring weet ik dat je in inspiratieloze tijden een blog aan je been kunt hebben, alle lof dus voor de continuïteit van dit blog.

  3. Jullie zijn allemaal te goed voor mij. 😉

    Het was niet zozeer om medelijden op te roepen, of om te hengelen naar een compliment, maar gewoon een ontboezeming dat het soms aardig wat moeite kost, terwijl het je een andere keer zomaar in de schoot geworpen wordt. Mijn baas dacht al dat ik ermee wilde stoppen: kan die Cor eindelijk weer eens aan het werk.

    Enne… allemaal bedankt voor de complimenten. Hahaha

Reageren mag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s