Nee, dat zou ik nou allemaal dus níet willen weten!

Afgelopen week zong een van mijn collega’s een korte parodie op het liedje “Ik zou wel eens willen weten” van Jules de Corte. Fijn, want daarmee had ik dat vreselijke ding meteen in mijn hoofd. Met zulke collega’s heb je geen vijanden nodig. Wat een walgelijk liedje is dat toch. Zelfs in 1956, het jaar van verschijnen, moet dat al een vreselijk oubollig ding geweest zijn. Wie maakt zo iemand nu blij met zo’n liedje, vraag ik me af?

Omdat er rechten op berusten kan ik de tekst niet integraal opnemen. Maar waar het op neer komt is dat hij zichzelf viermaal een vraag stelt. Zo wil hij achtereenvolgens weten waarom de bergen zo hoog, de zeeën zo diep, de wolken zo snel en de mensen zo moe zijn. Hij leutert daar even verder over, haalt God en engelen en weet ik wie er allemaal bij om vervolgens zelf het antwoord te geven. Maar zo zijn we niet getrouwd. Of je hebt een vraag en je stelt anderen – die het weten kunnen – in staat een antwoord te geven, óf je komt zelf al met je eigen hypothese op de proppen. Maar dan moet je ´m niet verpakken als zogenaamde vraag. Betweter.

Misschien zit er nog wat oud zeer bij mij. Meneer De Corte heeft mij eens uitgefoeterd omdat de trein waar hij op stond te wachten een kwartier te laat zou vertrekken. Dat zou niet omgeroepen zijn. Maar dat het zo netjes stond aangegeven in de bakken boven het perron, daar hoorde je meneer De Corte niet over! Dat wist-ie dan weer niet! Maar alles is op zijn pootjes terecht gekomen: op 11 maart 2008 werd De Corte postuum onderscheiden met de Oeuvreprijs van de gemeente Helmond. Net goed!

corte

Wil jij het allemaal weten? Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb!

Advertenties

5 reacties op “Nee, dat zou ik nou allemaal dus níet willen weten!

  1. Laat ik nu weten wie de collega is die dat liedje heeft gezongen.
    Het grote voordeel van je eigen vragen beantwoorden is dat je niet allerlei onzinnige onwereldwijze antwoorden terugkrijgt van menig persoon die er ook verstand van denkt te hebben. Hierdoor raak je vaak in de war 😦
    Zijn motto: “Zelfreflectie, ieder zijn eigen waarheid, en wie dan leeft dan zorgt”.

  2. Over smaak, vermaak en liefde valt niet te twisten, maar denk bij de uitgedeelde kat richting Jules zaliger even aan het feit dat blinden voor hun informatie afhankelijk zijn van geluid.
    Wat betreft zijn liedjes, tja…..een beetje oubolligheid is toch niet zo’n ramp.
    Een van mijn koren (het blindenkoor “De Zeister Koetshuiszolderzangers” heeft vlak voor opheffing (leeftijdskwestie) een concert gegeven in de Broedergemeentekerk met op het programma twee liedjes van Jules: “het liedje van de wind” en “de boompjes” in een bewerking va Bert van der Brink en begeleid door Jules zelf. Ik heb hem gekend en denk -zelfs muzikaal- toch wat anders over hem.

    • Hee Fulps, bedankt voor je reactie. Goed oubollig is niet verkeerd, dat ben ik met je eens. Sinds een tijdje heb ik de leeftijd bereikt waarop er van me verwacht wordt dat ik naar het Zwarte Woud op vakantie ga. En daar heb ik het reuze naar mijn zin 😉

Reageren mag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s