Jeetje, dát is groot!

Volgens een stel Amerikaans praatjesmakers kan de asteroïde die het einde betekende van de dinosaurussen op aarde, leven hebben gebracht naar Mars. Dat meldt de NOS.

66 miljoen jaar geleden sloeg een stuk ruimtepuin ter grootte van een stad in voor de kust van Mexico. Daarbij werden zo’n 70 miljard kilo brokstukken de ruimte in geslingerd. Volgens het rekenmodel is de kans groter dan 50 procent dat een stuk rots met leven op een andere plek in ons zonnestelsel terecht is gekomen. Volgens de onderzoekers moeten zo’n 360.000 grote rotsblokken op de rode planeet zijn beland. 20.000 kilo rots moet zelfs de maan Europa van Jupiter hebben gehaald. Die reis zal mogelijk enkele miljoenen jaren hebben geduurd, maar sommige microben zouden het zolang hebben kunnen overleefd in de ruimte.

De onderzoekers houden dan ook rekening ooit leven te zullen vinden op Mars of op die maan van Jupiter.

“Zelfs met conservatieve, realistische schattingen is het mogelijk dat er organismen rondzwemmen in de oceanen van Europa”, zegt een van de onderzoekers tegen de BBC. “Als we ooit leven vinden in ons zonnestelsel, zullen we eerst moeten vaststellen of het niet om een nieuwe aftakking van het aardse leven gaat.”

Het zal mijn tijd wel duren. Persoonlijk geloof ik niet in enig vergelijkbaar leven op andere planeten. Microben zijn voor mij geen leven, die dingen jeuken als een gek!

Maar waarom ik aansla op dit bericht is het volgende. De NOS wil dingen graag inzichtelijk maken en gebruikt daar een standaard journalistentruc voor: maak om iets heel groots, of heel kleins (of duurs, of zwaars, of giftigs, of krachtigs, enfin je begrijpt me wel) snapbaar te krijgen een vergelijking waarmee de lezers zich kunnen identificeren. Dat werkt vaak best goed. Het zwaarste schip ter wereld weegt 600.000 ton. Niet te bevatten. Dat is net zoveel als 120 ertstreinen. Het begint al te leven. Soms gaat zo’n vergelijking de mist in. Het gewicht van het schip vergelijken met dat van 100.000 olifanten helpt weer niet erg. Ik kan me er in elk geval geen beeld van vormen.

Enfin, in het geval van die asteroïde gaat het bij mij meteen malen. Niet vanwege een tic, maar vanwege mijn hobby, bloggen. Er moet nu eenmaal een berichtje gemaakt worden. Er zou een stuk ruimtepuin op de aarde gevallen zijn ter grootte van een stad. O ja? Ter grootte van Sloten (500 bij 500 meter) of als een lullig stadje als Athene (39 km²)? Of meer zoiets als Londen (1572 km²). Om nog maar van die megasteden in het Verre Oosten te zwijgen. Kijk, daar kan ik hobbymatig dan weer een hele tijd zoet mee zijn. Bedankt voor het verhaal, NOS.

Stad

(Alsof dinosaurussen ooit bestaan hebben!)

Advertenties

10 reacties op “Jeetje, dát is groot!

  1. Gôh, `t zal wel. Wetenshoppers léven van hypotheses. Tip voor de NOS en andere onbenullen bij de omroepen: met het meest gangare muntbiljet dat de ECB uitgeeft, €50, kan de gehele stad Den Haag, 98 km², inclusief Paleis Noordeinde, worden afgeplakt om de staatsschuld van Nederland te visualiseren. Keiharde feiten, die men kan controleren en het oefent de fantasie. Leg al die biljetten op een rijtje en dan gaan we met z’n allen heel vaak naar de maan.

  2. De vergelijking is verwarrend omdat zij een dimensieprobleem oplevert. De grootte van een stad is tweedimensionaal (km.2), en die van een rots driedimensionaal (km.3). Het kan natuurlijk zijn dat de gewraakte meteoriet pannenkoekvormig was, waarbij het nog een heel verschil maakt of hij zo groot was als, pak hem beet, Bronkhorst, of New York. Een andere mogelijkheid is dat men een rotsvormige stad op het oog had, bijvoorbeeld Gibraltar. Maar zeg dan meteen dat het ding zo groot was als Gibraltar, stelletje luileballen!
    Zie, nu zit ik me weer op te winden. Je hebt groot gelijk Cor, het slaat nergens op wat ze schrijven.

  3. Hoe groot waren de steden 66 miljoen jaar geleden dan? Ze zeiden in 1950 hetzelfde, maar toen was Londen nog niet zo groot en over 100 jaar is Staphorst misschien de maat.
    Overigens is het ook mogelijk dat het leven op aarde voor een groot deel afkomstig is van dat stuk ruimtepuin. Alleen stellen dat leven elders van de aarde afkomstig is lijkt erg op het middeleeuwse idee dat de aarde het centrum is.

    • Maar zou het niet kunnen zijn dát we nog in de Middeleeuwen zouten en men over duizend jaar spreekt van de vroege- en de late Middeleeuwen. Of zou die androïde inderdaad alle leven reeds bevat hebben? Een soort ark van Noach, maar dan anders? 😉

Reageren mag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s