Een van de grote levensvragen drong zich aan mij op

Zo nu en dan word je voor een dilemma gesteld dat je niet kunt oplossen. Dat maakt een probleem ook een dilemma. Wat is nu mijn dilemma? Wel, wij eten sinds geruime tijd nog gevarieerder dan we al deden: minder vlees, geregeld vis, meer groente en twee stuks fruit per dag. Of drie, als de ananassen of meloenen wat aan de kleine kant zijn. Bep doet bij ons de boodschappen en zij zorgt voor een constante aanvoer van gezonde én lekkere dingen. We hebben druiven, bananen, kiwi’s en andere seizoensvruchten. Heerlijk. Daarover heb ik niets te klagen! Maar laatst stelde Bep me toch voor een probleem. “Neem ook eens lekker een appeltje voor de dorst mee! Da´s lekker.”

Je weet hoe volgzaam ik ben, ik nam dus een appel mee. Maar toen begonnen de problemen. Tegenwoordig staat er op elke afdeling een waterkoeler. En anders is er wel een kraan in de buurt. Je drinkt eens koffie, neemt een beker thee, gaat naar een overleg waar nog meer koffie wordt geschonken en voor je het weet zit je werkdag erop, zonder dat je ook maar één keer dorst heb gehad. Die appel bleef de eerste dag dus onaangeroerd liggen.

De dag erna kreeg ik halverwege de dag vreselijke dorst. Ha!, dacht ik. Mijn appeltje voor de dorst! Maar juist toen ik er een flinke hap uit wilde nemen, bedacht ik me. Dit was niet het juiste moment voor de appel, want ik had al dorst. En daar was-ie niet voor bedoeld. Dus nam ik toch maar weer een bekertje water en besloot dat ik ik de volgende dag zou proberen dat dorstmoment vóór te zijn.

Enfin, ’s anderendaags was het eerste wat ik deed toen ik op mijn werk kwam, die appel opeten. Lang voor ik ook maar een beetje dorst zou krijgen. Maar echt genieten deed ik niet, ik zat nog vol van mijn ontbijt. Dat vond ik wel jammer. Begrijp je mijn dilemma een beetje? Wanneer eet ik nou precies dat appeltje voor de dorst? Ik ben er nog niet achter. De appel heeft dagen onaangeroerd op mijn bureau gelegen totdat de schoonmakers hem weghaalden.

Appeltje voor de dorst1

Advertenties
door cornutus Geplaatst in Taal Getagged

23 reacties op “Een van de grote levensvragen drong zich aan mij op

  1. Voor zover mijn grote kennis reikt eet je appeltjes voor de dorst ook niet op.
    Dus je deed er goed aan hem te laten liggen. Vraag de schoonmakers voortaan van je appels af te blijven, die liggen daar niet voor niets!

    En je volgende dilemma is wellicht welk appelras Bep moet kopen.
    Ik vind dat tenminste iedere keer weer een probleem vanwege de onberekenbaarheid van kwaliteit (smaak). De ene keer smaken ze lekker zuur sappig, en de andere keer zijn het melige droge keelverstoppers.

    • De laatste tijd hebben we ras, waarvan de naam me niet te binnen wil schieten. Dat is een stevige appel, fris en hij ziet er ook nog eens mooi uit. Het zal dus wel plastic zijn. 😉

  2. ‘s anderendaags…
    wat een prachtige woordspeling
    eet je hem vandaag niet dan morgen

    het kan vriezen , het kan dooien
    zolang je de vorst maar voor blijft.

  3. Nu blijk je drie dagen achtereen naar kantoor gegaan te zijn. Eén appeltje werd met tegenzin opgegeten, één appeltje werd door de schoonmakers weggehaald. Waar is dat derde appeltje?
    Als je elke dag hetzelfde appeltje meenam, treedt het dilemma van Pieter in werking.

  4. Haha ik weet nog dat wij vroegah hierover tijdens ons dagelijkse fietsritje naar Utreg ook eens gesproken hebben. Toch jammer dat je er na jaren nog niet uit bent 🙂 Ik ben er ook nog niet uit, zo zie je maar de appel valt niet ver van de boom….

Reageren mag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s