Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan

Een van de leukste gedichten die ik ken, is De tuinman en de dood uit 1926 van Pieter Nicolaas van Eyck. Wie kent het niet? Een arme stumper vlucht voor de dood, maar weet hem natuurlijk niet te ontlopen. Van Eyck heeft het weliswaar mooi beschreven, maar hij was niet  bepaald origineel. Hij heeft een gedicht van de Franse dichter Cocteau bijzonder goed gelezen en – eerlijk is eerlijk – er een lekkerder lopend verhaal van gemaakt. (Zie een stukje verderop.) Die Cocteau heeft weer leentjebuur gespeeld bij een of andere islamitische filosoof, die op zijn beurt, enzovoort. Helemaal terug tot een Joods geschrift. Maar in alle versies geldt: de dood, die fop je niet!

Kennelijk is er nooit een Engelse dichter op het idee gekomen het verhaal/gedicht in zijn landstaal om te zetten. Als dat het geval was geweest, dan hadden de Britse onderzoekers zich wel twee keer bedacht voor ze hun onderzoek zouden publiceren, waarin ze stellen dat je van het eten van nog meer groente langer leeft. En NRC Next maakt er helemaal een potje van, terwijl díe toch beter zouden moeten weten met Van Eycks gedicht. We gaan niet helemaal meer dood, slechts een stukje, lijkt de boodschap.

weg met de dood

De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: “Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!” –

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in ’t cederpark de Dood ontmoet.

“Waarom,” zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
“Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?”

Glimlachend antwoordt hij: “Geen dreiging was ‘t,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen ‘k ’s morgens hier nog stil aan ’t werk zag staan,
Die ‘k ’s avonds halen moest in Ispahaan.”

P.N. van Eyck

 

En het verhaaltje van Cocteau

Un jeune jardinier persan dit à son prince: “J’ai rencontré la Mort ce matin. Elle m’a fait un geste de menace. Sauve-moi! Je voudrais être par miracle, à Ispahan ce soir.”

Le bon prince prête ses chevaux. L’après-midi, ce prince rencontre la Mort. “Pourquoi lui demande-t-il avez-vous fait ce matin, à notre jardinier, un geste de menace?”

“Je n’ai pas fait un geste de menace,” répond-elle, “mais un geste de surprise. Car je le voyais loin d’Ispahan ce matin et je dois le prendre à Ispahan ce soir.”

dood2

 

Advertenties

8 reacties op “Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan

    • Ik dacht ook altijd dat die kans 100% was. De dood heeft geen gezicht. Inderdaad typisch dat wij er een man van maken. Volgens Van Dale is de dood overigens zowel een mannelijk als een vrouwelijk zelfstandig naamwoord.

Reageren mag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s