Afbeelding

Theegeltjeswijsheid

koffierust

Advertenties

Vandaag is het de Dag van van alles en nog wat en een beetje

Vandaag is het de Dag van de Literatuur.

Dit tweejaarlijkse evenement wordt op 14 maart voor de dertiende maal georganiseerd door Passionate Bulkboek in De Doelen in Rotterdam. Op deze Dag worden ruim 5000 middelbareschoolleerlingen in contact gebracht met literatuur, waardoor bewezen wordt dat literatuur heus niet saai hoeft te zijn! Op deze Dag komen veel grote namen langs om leerlingen te informeren over dit onderwerp: Harry Mulisch, Jan Wolkers en Gerard Reve zijn eerder al te gast geweest, en in 2013 laten onder andere Herman Brusselmans, Adriaan van Dis en Kees van Kooten hun gezicht zien.

Interessant he? Vandaag is het ook de Internationale Dag van de Nier.

Niet geheel verrassend wordt op de Internationale Dag van de Nier (World Kidney Day) aandacht besteed aan het belang van onze nieren, maar ook het tegengaan van het stijgende aantal nierziekten en aanverwante gezondheidsproblemen wereldwijd. De Dag is een samenwerkingsverband tussen de International Society of Nephrology (ISN) en de International Federation of Kidney Foundations. Dit jaar draait de Dag om het wijzen op het vroegtijdig (laten) controleren van de nieren om zo ziektes te voorkomen. De Dag vind in 2013 voor de achtste keer plaats en wordt ieder jaar op de tweede donderdag van maart gehouden.

Is dat niet geestig? Verder is het vandaag de Internationale Pi-Dag, de Steak en BJ-dag en de Internationale Dag voor de Rivier. Vijf dagen van… op één dag. Het kan nog gekker. Volgende week woensdag, de 20e is het ook een dag van van alles en nog wat:

  • Dag van de Zelfstandige
  • Nationale Boomfeestdag
  • Internationale Dag van de Francofonie
  • Wereldverteldag
  • Wereld Vrolijkheidsdag
  • Internationale Dag van de Mus
  • Internationale Dag van de Astrologie
  • Dag van de Ingenieur

dagvandecoachIedereen mag van mij zijn eigen dag hebben, met zijn eigen stokpaardjes en suffigheden. Wie ben ik om een loodgieter, een jonge ambtenaar, een dwerg, een stiefmoeder en een naakttuinierder het recht te ontzeggen zich belachelijk te maken? Maar waarom moet dat allemaal op een en dezelfde dag? Spreidt dat een beetje! Er gaan weken voorbij zonder dat één enkele droplul aandacht vraagt voor het ei, de post, de bouwvakker. O die had ik al genoemd. Kijk maar eens op Fijnedagenvan, daar zie je wat ik bedoel.

Over weken gesproken, er zijn niet alleen dagen van…, maar ook weken van… Die van de psychiatrie die kennen we allemaal. Maar dat er een week van de mediawijsheid bestaat, wist ik dan weer niet. Trouwens, wie coördineert al die dagen en weken van…? Ik vind het maar een zootje. Geen lol aan!

Hoe dan ook, op de site van Fijnedagvan kun je zelf evenementen insturen die nog niet in de lijst staan.

Inspiratie of geen inspiratie, dat is de vraag

Sinds ik ruim tweeënhalf jaar geleden begon met bloggen, heb ik geprobeerd om iedere dag een nieuw bericht te plaatsen. Op een paar weken na is mij dat steeds gelukt. Als ik op vakantie ga of anderszins verhinderd ben, zorg ik dat er dagelijks een verhaaltje klaar staat. Om een aantal redenen vind ik dat belangrijk.
In de eerste plaats vind het gewoon leuk om te schrijven. Als er dan nog stumpers zijn die mijn verhaaltjes willen lezen en er zelfs op reageren, is mijn dag weer goed. Vaak zijn het gevatte opmerkingen, die mij extra plezier geven. In de tweede plaats heb ik een stok achter de deur nodig, want aartslui als ik ben zou ik snel verzaken als ik slechts zo nu en dan iets schrijf. Daarnaast ben ik zo’n zielepiet die zich schuldig voelt als hij een keer niets plaatst. Maar het belangrijkste blijft de lol in het schrijven.
Ik probeer rare situaties te beschrijven, zogenaamd belangrijke dingen een beetje belachelijk te maken en me vooral te verbazen over de malle wereld waarin wij leven. Zoals een Zwolse collega eens zei “Ik word hier omringd door idioooot’n!”. Voor je het weet echter trek je álles in het belachelijke, ook serieuze dingen en verwerf je een naam als zuurpruim of ouwe zeikerd. Misschien ben ik dat wel, maar dat is niet wat ik zou willen zijn.
Net als bij iedere hobby ligt het gevaar op de loer dat ook bloggen iets dwangmatigs krijgt. Uitkijken dus. Maar ik heb niet iedere dag inspiratie om schrijven en om nu te voorkomen dat ik al te voor de hand liggende dingen aan de kaak stel en zeikerig word, plaats ik in vredesnaam maar een zelfgemaakte foto. Desnoods een van tien jaar geleden. Uit de reacties maak ik op dat die gewaardeerd worden, maar toch voelt het alsof ik mij er met een lelietje-van-dalen van afmaak.

riquewihr

Riquewihr, 2002

Soms echter heb je helemaal geen inspiratie nodig en wordt het je als blogger wel erg makkelijk gemaakt. Alsof ze hebben staan wachten tot je langs zou komen. Het is eigenlijk een beetje gênant dat het geen moeite hoeft te kosten. Dat van die virtuele medewerker van NSHispeed was er zo eentje en die hobbybeurs in Bleiswijk vroeg er ook zelf om. Dat zijn nog onschuldige dingen, maar soms gaan ze te ver en is het van een stuitende grofheid en misleiding, zoals de verkooppraatjes van Belvedere in Noordwijk en natuurlijk alle berichten op NU.nl. Dat gevoel van gêne had ik zaterdag ook toen Bep en ik in Kesteren moesten zijn. We stonden te wachten om de weg op te draaien toen we aan de overzijde een bord bij een bedrijventerrein zagen met daarop de tekst 50PlusPark Kesteren. Je vat ´m al…

Morgen verder.

De geneugten van kamperen in de Vogezen!

Vogezen_beekje_cornutusToen ik een jaar of veertien was mocht ik met mijn vriendje mee kamperen in de Vogezen. Zijn vader kende even buiten Plainfaing een houtvester op wiens terrein wij onze tenten mochten opslaan. Op een klein driehoekig veldje aan de voet van die talloze beboste hellingen sliepen mijn vriendje en ik in een kleine tweepersoonstent, zijn vader en jongere broertje bewoonden de grotere bungalowtent die tevens dienst deed als provisorische eetkamer. Langs het veldje stroomde een ijskoud bergbeekje waarin wij ons ’s ochtends wasten. Idyllischer kan niet.

In die tijd had ik geweldige last van zweetvoeten. En waarschijnlijk ik niet alleen. Om die reden zette ik ´s avonds voor het slapen gaan mijn instapschoenen buiten de tent. Ik legde dan mijn sokken ernaast en schoof zo snel ik kon mijn slaapzak in. De volgende morgen waren mijn schoenen dan voldoende gelucht voor een nieuwe dag in de bergen. Dat ging een paar nachten goed. Tot ik op een ochtend mijn voeten in mijn schoenen liet glijden en meende iets te voelen dat er niet hoorde. Iets zachts. Haastig ontdeed ik mijn van mijn rechterschoen en keek wat de veroorzaker kon zijn. Helemaal voorin de punt van mijn schoen had zich die nacht een naaktslak verschanst. Rillend van walging sloeg ik een aantal keer met de hak op de grond en zo schudde ik het ranzige beest uit mijn schoen. Toen ik de schoen weer aantrok voelde ik nog steeds een plakkerige substantie aan mijn tenen, maar dat weet ik aan het feit dat die slak bij het eerste contact met mijn voet danig gehavend moest zijn geraakt. Ik vermande mij, stond op en ging de dingen doen die je op een kampeervakantie doet.

Vogezen_meer_cornutusVeel kan ik me van die vakantie en die bewuste dag niet herinneren, maar ik stel me voor dat we erop uittrokken met de auto, de hele dag hebben gewandeld, wellicht naar een van de vele meren die het gebied rijk is, of misschien bosbessen hebben geplukt op de hellingen van de Grand Ballon of de Hohneck. Misschien ook hebben we in de hitte gewandeld door de wijngaarden rondom Riquewihr, wie zal het zeggen? De hele dag moet ik dat vieze gevoel in mijn schoen gehouden hebben, want de combinatie zweetkakkies-geplette naaktslak laat zich niet zomaar opdrogen. Maar goed, alles went. Toch keek ik die avond lelijk op mijn neus toen ik mijn schoenen weer voor de tent wilde zetten en ik bij het uittrekken van het rechterexemplaar niet alleen een kleffe sok, maar bovendien een halve volledig fijngeperste naaktslak mee naar buiten trok. Kennelijk had ik die ochtend niet zo goed opgelet met leegschudden.

Eventjes geduld nog, want het busje komt zo

Als je iets wilt weten over betonboringen, je hebt iets te zagen of te laten slopen dan ben je bij WVL Betonboringen aan het goede adres.

Busje_duidelijk_cornutus_1

Hoe duidelijk wil je het hebben? Zijn je ramen smerig, dan moet je bij fvdvegt zijn, stel ik me voor.

Busje_duidelijk_cornutus_2

Ben je in een onbewaakt ogenblik met je keukentrapje tegen de muur gelopen en is er een hap uit de strakke wand, dan laat je een stukadoor komen. Grote kans dat Admiraal Afbouw Stukadoorswerken een heel eind komt.

Busje_duidelijk_cornutus_5

In Nederland wemelt het van de busjes die toebehoren aan kleine of grotere zelfstandigen. Zo’n karretje is een rijdend reclamebord. Gratis en voor niets. Je kunt aan die opschriften zien wat voor vlees je in de kuip hebt. Eerlijke, eenvoudige, hardwerkende vakmannen die geen woorden vuil wensen te maken aan hun werkzaamheden maar liever hun handen laten spreken. Los van het feit dat de meesten nauwelijks in staat zijn hun eigen naam foutloos te schrijven. Recht voor zijn raap. Hier heb je er nog zo een, verbouw,  stukadoor & tegelwerk.

Busje_duidelijk_cornutus_6

Er zijn echter ook lieden die zich te goed voelen om simpelweg hun naam en stiel te vermelden. Die gaan op de creatieve tour en komen dan met holle frasen als Veelkleurige kwaliteit in omgevingszorg, zoals de Ginkel Groep.

Busje_vaag_cornutus_1

Weet jij wat die gasten doen? Of Creating the future building envelope van ZND Nedicom.

Busje_vaag_cornutus_2

Die gasten vouwen echt geen enveloppen, aan het plaatje te zien. Vooruit, nog een.

Busje_vaag_cornutus_6

De mens achter de techniek, wie wil dat niet?

Busje_vaag_cornutus_7

Partner in kwaliteit. Heerlijk vaag.

Dat doet me denken aan de Sallandse zangers Höllen en Boer, beter bekend als Höllenboer, die in 1995 een nummer-1 hit hadden: Het busje komt zo.

Er liepen 2 verslaafden zo maar over straat
De een vroeg aan de ander weet jij misschien hoe laat
Hoe laat komt hier de bus, hoe laat komt hier de bus
Hoe laat komt hier de bus, toen zei die ander dus

Refrein:
Busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo
Busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo
Busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo, busje komt zo
Eventjes geduld nog, want het busje komt zo

Er lagen 2 verslaafden samen in de goot
De een was half levend en de ander half dood
Toen kwam er een agent aan die vroeg, wat moet dat hier
Wij wachten op ons busje dat komt over een kwartier

Refrein

Er dachten 2 verslaafden alleen maar aan de spuit
En bij het oversteken keken zij dus niet goed uit
Daar kwam de methadonbus die hen beiden overreed
De andere junks maar wachten want hun busje kwam too late

Refrein

Er stonden 2 verslaafden voor de poorten van de hel
Ze wilden graag naar binnen en ze trokken aan de bel
De duivel deed hen open en zag die twee daar staan
Hij zei, nog even wachten want het busje komt er aan

Refrein

“Je mot je muil houwe!”

.

In deze tijd van ruimtevaart is snelheid en efficiëntie geboden. Tijd is geld, mensen hebben een aandachtsboog van een halve centimeter en een gemiddeld berichtje op NU.nl is voor de redacteur niet meer dan knippen en plakken uit een willekeurig grabbelton van baggerberichtjes.

Nu is dat niet iets van de laatste tijd. Minstens vijftig jaar geleden ging het volgende grapje rond.
In een gekkenhuis (toen mocht je dat nog zo noemen) wordt een nieuwe directeur aangesteld. Om de gekken (toen mocht je die nog zo noemen) wat beter te leren kennen, sloot de directeur aan bij het avondeten. In grote zwijgzaamheid werd het eten verorberd, totdat een van de gekken opstond en luid “Dertig” riep. Een oorverdovend gelach daverde door de eetzaal. Een andere gek stond op en riep “Achtenzestig!”. Weer een bulderend gelach.
Toen het weer even stil was vroeg de directeur aan een van de broeders wat dat toch te betekenen had. De broeder legde uit dat ze alle moppen die ze kenden van een nummer voorzien hadden en om tijd te besparen hoefden ze alleen maar het betreffende nummer te roepen. Dat kan ik ook, dacht de directeur. Hij stond op, schraapte zijn keel en riep met een brede grijns om zijn mond “Vierentwintig!”. Het bleef doodstil. Teleurgesteld ging de directeur weer zitten en vroeg aan de broeder waarom ze niet lachten. “U vertelt hem niet goed.”

Een mop met een baard. Wij hebben bij Cornutus thuis een variant op een lang verhaal kort maken en die is – geheel in de geest van deze tijd – “Je mot je muil houwe!” Dat klinkt botter dan het is en is gebaseerd op een grap van de cartoonist Nozzman. Klik op het plaatje voor een grotere afbeelding zodat je de tekst kunt lezen.

Zo hoef je dus nooit ruzie met elkaar te krijgen.

“Celstraf voorleessjoemelaar”, dacht ik dat op teletekst stond.

LOPIK – Het hof in Arnhem heeft een man uit Polsbroek in hoger beroep veroordeeld tot 12 maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk. Met een andere verdachte zou de Polsbroeker van tienduizenden kilo’s vlees dat bedoeld was voor honden- en kattenvoer, worsten hebben gemaakt.

De worsten zijn daarna geëxporteerd en met valse papieren is de herkomst van het vlees verborgen gehouden. De rechtbank eiste eerder alleen voorwaardelijke celstraffen, maar daar is het gerechtshof niet in meegegaan. Ook de medeverdachte is nu veroordeeld tot een jaar cel, waarvan een half jaar voorwaardelijk.

Een betrokken vleeshandelsbedrijf moet een boete van 50.000 euro betalen.

Bron: RTV Utrecht