Het is weer tijd voor het kerstpakket, ondankbare hond!

Je kunt je misschien nog herinneren dat ik een jaartje geleden een paar blogs heb geschreven over het kerstpakket dat ik van mijn bedrijf kreeg. Dat was zo’n luizige bon waarmee je een cadeautje kon uitkiezen. Omdat ik liever een echt kerstpakket krijg, koos ik voor het verrassingspakket.

En een verrassing werd het: goedkope troep ter waarde van nog geen acht euro, terwijl mijn baas zeker 35 euro aan de bon had uitgegeven. De fles siroop staat nog ongeopend in de voorraadkast. Ik baalde en bracht de organisatrice in mijn bedrijf op de hoogte, maar die wist mij uit te leggen dat mijn pakket juist méér dan 35 euro waard was. Bovendien stonden er tegenover mijn reactie ook veel positieve reacties. Met andere woorden: je moet niet zo zeiken.

Nu probeer ik een beetje te leren van de dingen in het leven die mijn pad kruisen en ik voel mij liever prettig dan chagrijnig, daarom probeerde ik uit te vogelen waarom ik zo’n bon toch zo vervelend vind. Ik kwam er niet goed uit. Tot ik een week geleden van mijn werkgever opnieuw een bon als kerstgeschenk kreeg. Zuchtend verschafte ik mij toegang tot de beveiligde site en bladerde door de lijst met mogelijkheden. Er kwam een tafelgrill langs, een rugzak, een lader voor i-phones, korting voor een hotelovernachting, verzorgingsproducten, een staaflamp, een verrassingspakket en nog wat van die dingen en steeds dacht ik, getver dat hoef ik niet. Of getver dat hebben we al. Ik bladerde weer terug en vond dat ik wel erg ondankbaar was.

En toen begreep ik waarom ik zo’n hekel heb aan zo’n bon: het geeft mij het gevoel dat ik een ondankbare hond ben. Dat ik geen föhn of thermoskan wil. Maar ik ben verdikkeme helemaal niet ondankbaar! Negenentwintig jaar lang heb ik een kerstpakket gekregen van mijn werkgever waar ik heel tevreden mee was. En ieder jaar opnieuw nam ik de moeite om mijn baas te laten weten hoe zeer ik dat waardeerde.

Ik kan me werkelijk niet herinneren dat er een pakket tussen heeft gezeten waar ik ondankbaar voor was. Ik was oprecht blij met een potje pesto en Italiaans gekruide toastjes of Fair Trade thee en dito honing. De lectuurmand die ik vorige eeuw kreeg staat nog steeds bij ons in de kamer en het flikkerige rieten mandje van eind jaren tachtig doet bij ons nog altijd dienst als naaimandje. Toen de houten briefopener na een decennium intensief gebruik ongelukkig aan zijn einde kwam, baalden wij behoorlijk.

Nu ik dat allemaal weet, ben ik opgelucht. Ik blij dat ik erachter ben, want dan kan ik aan mezelf werken om dat vervelende gevoel om te buigen. Het ligt aan mij en zeker niet aan degene die dit geschenk verzonnen heeft. Ik niemand iets kwalijk, ben je mal. Mezelf kennende gaat het me heus lukken om volgend jaar met een blij gemoed de kerstenvelop te openen en volop te genieten van dat hartelijke aanbod. Maar nu nog even niet: wat een kutkado!

Toch nog blij met mijn kerstgeschenk

Met kerst vorig jaar kreeg ik van mijn werkgever iets wat door moest gaan voor een kerstgeschenk: een lullige bon ter waarde van ongeveer 35 euro, te besteden bij Mijnpersoonlijkenoot.nl.

Zoals je misschien nog weet heb ik van lieverlee maar een verrassingspakket besteld, waar voor ongeveer acht euro spullen in zat. Het hoogtepunt uit dat pakket was de fles limonadesiroop aardbeiensmaak.

Achteraf gezien ben ik door het oog van de naald gekropen. Een collega had namelijk de tafelbrander Fire gekozen. En onlangs kreeg zij deze mail:

Geachte heer / mevrouw,

In onze PersoonlijkeNoot shop was 1 van de te kiezen geschenken een tafelbrander onder de naam Fire. Afgelopen tijd zijn er enkele klachten over dit artikel binnengekomen welke uiteen liepen van beschadigd glas, een beschadigde metalen bak tot aan een kleine “ontploffing”. Gezien deze laatste klacht heeft onze leverancier het artikel bij VWA te Zwijndecht middels verschillende laboratoriumonderzoeken laten testen.
Geconcludeerd wordt dat de tafelhaard Fire, bij foutief gebruik, gevaar kan opleveren voor de veiligheid of gezondheid van de mens en tevens voor de veiligheid van zaken.

Uit het onderzoek is gebleken dat indien er bio-ethanol onder in de opvangbak terechtkomt, de bio-ethanol verdampt waardoor er gasvorming ontstaat. Deze gasvorming kan bij het aansteken en/of tijdens het branden van de brander ontploffen, waardoor de brandstofreservoir, al dan niet brandend, uit de bak kan klappen. Veelal ontstaat dit doordat er bio-ethanol wordt bijgevuld zonder dat het daarvoor bestemde bakje uit de houder wordt gehaald.
Hierbij willen wij u verzoeken genoemde tafelbrander te vernietigen. Als alternatief bieden wij u een keuze uit onderstaande artikelen. Deze artikelen voldoen aan alle normen..

A.    Tafelbrander FLAME zwart (25 x 21 x 28 cm)


B.    Olielamp BOL (glanzend RVS, diameter 20 cm)


Graag vernemen wij van u naar welke van de 2 alternatieven uw voorkeur uitgaat. U kunt dit aangeven middels het beantwoorden van deze mail, waarmee u verklaart de tafelbrander Fire te hebben vernietigd.
Het alternatieve artikel zal binnen ongeveer 3 weken op uw huisadres worden geleverd.
Onze welgemeende excuses voor het ongemak.

Ik neem mijn woorden terug over dat lullige verrassingspakket dat ik heb gekregen. Foutief gebruik van de limonadesiroop resulteert hooguit in een mierzoet glaasje fris. Ik hoop dat mijn werkgever ook in 2011 weer zo’n fijn kerstgeschenk weggeeft.

Het kerstpakket

Ik weet niet of iemand er nog op zat te wachten, maar ik heb geen reactie meer gekregen op mijn vraag van 13 januari over wat mijn bedrijf gaat doen om de oplichterij met het verrassingspakket voortaan te voorkomen en of zo’n bedrijf daar nog op aangesproken wordt. Maar… het wordt vanzelf weer kerstmis 😉

Overigens staat de fles limonadesiroop nog onaangebroken in de voorraadkast.

Een troostrijk bericht over het kerstgeschenk

De trouwe lezer weet dat ik erg ontsteld ben om het kerst- of verrassingspakket dat ik heb mogen ontvangen. Vorige week vroeg ik om verduidelijking bij de afdeling die daarover gaat, de afdeling Communicatie, maar ik heb nog steeds niets gehoord. Daarom donderdag nogmaals een poging ondernomen:

Hallo …,

Eerlijk gezegd verwachtte ik nog een reactie op mijn mail van vorige week. En dan in het bijzonder op mijn vraag wat ons bedrijf  gaat doen om deze oplichterij voortaan te voorkomen. Wordt er nog uitgezocht hoe zoiets kan en wordt zo’n bedrijf hier nog op aangesproken? Daar ben ik eigenlijk wel erg benieuwd naar.

Met vriendelijke groet, Cornutus

Toen ik vrijdagochtend mijn computer opstartte en de interne website – zoals standaard het geval is – vanzelf opende, toen zag ik dat ik niet de enige ben in mijn smart. Want wat stond daar te lezen:

Nieuwsbericht
Laatst gewijzigd: 13-01-2011
Bron: Communicatie

Kerstgeschenk

Al veel collega’s hebben een geschenk voor hun Persoonlijke Noot gekozen. De Intratuinbon is het meest populair, op de voet gevolgd door het verrassingspakket. Heb je jouw Persoonlijke Noot al verzilverd? Dat kan nog een maand langer dan in het magazine staat vermeld, namelijk tot en met 28 februari. Bestellen kan op mijnpersoonlijkenoot.nl. Vergeet het niet, want na 28 februari is de bon niet meer geldig.

He he, ik ben niet meer alleen. Aan de ene kant vind ik het sneu voor de mensen die er alsnog intuinen en zo’n flutpakket bestellen, aan de andere kant ben ik ook wel blij dat een aantal collega’s mij bedankt hebben voor de waarschuwing.

De na-nasleep van het kerstgeschenk

Enfin, ik had dus een reactie gekregen van de afdeling Communicatie over mijn klacht/opmerking over het lullige verrassingspakket van ongeveer tien euro. Een antwoord waar ik niet zoveel van begreep. Dus reageerde ik maar weer.

Beste …,

Ik vrees dat ik niet helemaal duidelijk geweest ben met mijn mail over het kerstgeschenk.

Wat ik bedoelde te zeggen met mijn blog was dat ik uiteindelijk met een ‘verrassingspakket’ ben opgescheept dat een waarde heeft van nog geen tientje. En dat ik mij daardoor behoorlijk geschoffeerd voel. Het gaat mij niet om centen, maar om het gebaar.

Daarnaast was het mijn bedoeling om duidelijk te maken dat ook mijn bedrijf opgelicht wordt met zo’n goedkoop pakket. Jij bevestigt dat ons bedrijf ongeveer 35 euro uitgetrokken heeft per medewerker en dat brengt mij nogmaals tot de slotsom dat er ergens ruim 25 euro verdampt lijkt te zijn.

Ik voel me afgepoeierd en volstrekt niet serieus genomen met jouw antwoord, zeker niet met jouw eerste zin.

Daarom ben ik benieuwd wat ons bedrijf gaat doen om deze oplichterij in het vervolg te voorkomen.

En vanzelfsprekend heb ik een suggestie voor volgend jaar, sterker nog, ik heb al een suggestie voor dit jaar: geef de medewerkers een kerstpakket uit de eerste hand. Voor 30 tot 35 euro zijn er hele leuke te krijgen.

Met vriendelijke groet,

Cornutus

De nasleep van het kerstgeschenk

Op 24 december jongstleden schreef ik over het verrassingspakket dat ik gekozen had voor de waardebon die mij als kerstgeschenk was aangeboden door mijn werkgever. Ik was onaangenaam verrast door de lullige inhoud van het pakket en kwam tot de conclusie dat het nog geen tien euro waard moet zijn geweest. En daar was ik best boos over. Nadat ik uit balorigheid had uitgerekend dat de andere geschenken ongeveer 35 euro waard waren, werd ik nog bozer. Er bleef dus verdikkeme een geeltje ergens aan de strijkstok hangen.

Ik wilde mijn werkgever laten weten dat ik a) boos was vanwege het lullige pakket en b) boos was om die oplichterij. Ik stuurde dus een mailtje naar het mailadres voor de kerstgeschenken en verwees naar mijn blog.

Ik heb van mijn bon een kerstpakket besteld, en ik vind dat ons bedrijf wel even moet weten wat er vervolgens door mijnpersoonlijkewens.nl geleverd wordt.
Groeten, Cornutus

Woensdagochtend kreeg ik antwoord.

Beste Cor,
Het is en blijft een verrassingspakket en een persoonlijke smaak. Tegenover uw reactie staan juist ook veel positieve reacties.
Ons bedrijf heeft inderdaad de helft bezuinigd op de pakketten in vergelijking met vorig jaar, maar dat is voor iedereen gelijk. De prijzen, die aan de producten worden geplakt kloppen overigens niet met de prijzen van de leverancier. De verzendkosten zijn 6 euro, maar dat verlies is gemiddeld (van de 6 euro gaat er maar drie euro van het cadeau af en drie euro op kosten van ons bedrijf à totaal pakket 38 euro). Aangezien niet alle producten precies 35 euro zijn, valt dit cadeau dus zelfs iets duurder uit in verhouding met veel andere producten.
We zullen je opmerking meenemen in onze evaluatie. Als je verder nog suggesties hebt voor volgend jaar, horen we dat graag.

Met vriendelijke groet,
Een mevrouw van Communicatie

Goed he? Soms hoef je helemaal niet zoveel moeite te doen om je blog gevuld te krijgen. Wordt vervolgd.

Een echte verrassing!

Gisteren schreef ik dat ik als kerstgeschenk van mijn werkgever een bon had gekregen die te besteden was bij mijnpersoonlijkewens.nl. Omdat ik vind dat zo’n kerstgeschenk zuigt en ik veel liever een ouderwets kerstpakket krijg, bestelde ik van mijn bon een… kerstpakket. En niet zomaar een pakket he, nee een ‘Rijk gevuld kerstpakket voor diegene die verrast wil worden.‘.

Dus van de week werd er aangebeld en werd er een pakket bezorgd met in grote zwierige letters geschreven Special Gift for Special People. De grootte viel eerlijk gezegd wat tegen, het pakket had duidelijk niet de afmetingen van de pakketten die mijn baas in voorgaande jaren aanbood. Nieuwsgierig opende ik samen met mevrouw Cornutus de doos en wat wij daar vonden overtrof onze stoutste verwachtingen.

In de doos – en de grote hoeveelheid zaagsel maakte dat het er aanvankelijk nog ergens op leek – bevonden zich een klein zakje drop, een zakje Bolletje pepsels, een klein doosje thee, een blikje zoute pinda’s, een klein doosje chocoladebolletjes, een doosje crackertjes met een smaakje, een stukje zeep met een wit lapje, een kletskoek, een doosje met Deense koekjes, een leeg koekblik, een soort dienblaadje en een fles limonadesiroop. Ja echt, limonadesiroop. Alles van obscure herkomst, op de pepsels na.

Als je het zo opsomt lijkt het nog wat, maar ik werd overvallen door een gevoel dat het midden hield tussen blinde woede en grote machteloosheid. Wat een droevige, wat een schandalige, wat een verschrikkelijke afgang stond daar voor onze neus op tafel. Een fles siroop! Het is een kerstgeschenk voor volwassenen. Niet eens een fles wijn van bedenkelijke kwaliteit, nee een fles li-mo-na-de-si-roop.

Toen we zo een aantal minuten sprakeloos naar die troep hadden gestaard keken we elkaar aan en barstten in lachen uit. We lieten nogmaals alle spullen door onze handen gaan en onze woede sloeg langzaam om in gelatenheid. “Dus dat,” zeiden wij tegen elkaar, “is wat ik waard ben in de ogen van mijn werkgever?”
We besloten de spullen op te bergen en het verder maar te vergeten.

Later die avond zei mijn vrouw peinzend dat het hele pakket volgens haar nog geen tientje kostte. Ik doe bijna nooit boodschappen, dus ik weet dat niet zo goed, maar toch begonnen wij eens te rekenen. Wij kwamen tot de volgende schattingen:

klein zakje drop (niet eens te koop in de winkel): 0.20 cent
een zakje Bolletje pepsels: 0.25 cent
een klein doosje thee: 0.40 cent
een blikje zoute pinda’s: 0.30 cent
een klein doosje chocoladebolletjes: 0.80 cent
een doosje crackertjes met een smaakje: 0.40 cent
een stukje zeep met een wit lapje: 1 euro, hooguit
een kletskoek: 0.30 cent
een doosje met Deense koekjes en een leeg koekblik: koektrommels met Deense koekjes koop je in heel Europa voor 1 euro 70 en dan zit er veel meer koekjes in dan in dit pakket. Dit is samen nooit duurder dan 1.20 euro
een soort dienblaadje: waarschijnlijk 1 euro, maar wij rekenden 2 euro
een fles limonadesiroop: geld toe, maar ga eens uit van 0.40 cent.

Dat bracht de totale waarde van mijn kerstpakket op 7,25 euro. En dat is wat je er in de winkel voor zou betalen. Als je dit überhaupt zou willen kopen. We kregen er zin in en vroegen ons af wat die andere geschenken ‘die speciaal voor mijn bedrijf geselecteerd waren’ dan waard zouden zijn. We zochten er in het kerstmagazine een paar op en probeerden op internet de prijs te achterhalen.

Adopteer een kip: 34.50 euro
mp4-speler: 27.95 euro
Ritualspakket: 23.90 euro
Creditcardcamera: 25 euro
Slagboormachine: 27.95 euro
Excursie La Trappe brouwerij met proeverij: 30 euro

Daar steekt mijn pakket mijn zijn zeven euro en een kwartje wel een beetje lullig bij af. Of niet dan? Het is om je te bescheuren. Special Gift for Special People. Me rug op!

Een geschenk uit de hemel?

Ik had voorbereid kunnen zijn als ik de aankondiging op de intranetpagina van mijn werk had gelezen, maar deze week kreeg ik het kerstpakket van mijn werkgever. Ik verwachtte een doos, maar het bleek een tijdschriftachtig boekje te zijn met de naam Wish, Kerstmagazine 2010, in een speciale Japanse editie omdat mijn bedrijf sinds kort ‘iets met Japan heeft’. Dat magazine bevatte een bon, een voucher, een reçu’tje godbetert om zelf een cadeau naar wens uit te kiezen op de site van Mijnpersoonlijkenoot.nl.

Om het meteen maar even duidelijk te stellen: het is een misvatting dat ik van mijn baas rond kerstmis wat wens. Wat is dat voor gelul? Zou ik al een wens hebben, dan is dat een kerstpakket krijgen van de baas. Zo’n oer-Hollands pakket volgens een aardig thema, met een handige briefopener en een flesje wijn, wat Italiaanse lekkernijen, een kaasje, wat knabbeltjes. Het ene jaar mag dat in een feestelijk versierde doos zitten en het andere jaar in een handige weekendtas. Ik ben niet zo moeilijk. Geen poespas of moderniteiten, gewoon een eenvoudig en duidelijk gebaar van erkenning van mijn baas. Een pakket zoals wij dat bij ons bedrijf jarenlang hebben gekregen en dat ik – ongelogen – al jaren hart-stik-ke leuk vind.

Waarom denkt de bedenker van dit kerstgeschenk op mijn werk dat hij mij hier een plezier mee doet? Alsof ik een handzaam cameraatje zou wensen? Zo’n ding koop je toch gewoon als je hem nodig hebt, desnoods van de kerstgratificatie of dertiende maand. En dan neem je er een van een gerenommeerd merk. Een boek dan? Van lezen krijg je nooit genoeg, staat erbij. Nou, wel met die keuze op de site van Mijnpersoonlijkenoot. Is dat het aanbod wat mij aanspreekt? Ik dacht het niet. Een slagboormachine van het merk Lifetime? Laat me niet lachen.

Zo’n moderne @#$%^bon straalt nu niet direct uit dat hij voor mij bedoeld is. Voor mijn bedrijf wel, want het zal wel lekker eenvoudig te organiseren zijn en waarschijnlijk belastingtechnisch heel aantrekkelijk. Dat denk ik, maar ik weet het niet zeker. Wat ik wel zeker weet is dat zo’n bon zeer lucratief is voor het bedrijf Mijnpersoonlijkenoot. Eerder had ik al eens een andere ‘blijk van waardering’ gekregen, een Pluim, waar van de waarde van 250 euro maar liefst zeventig euro aan de strijkstok bleef hangen. Dat is bijna dertig procent! Van diezelfde Pluim herinner ik mij nog dat er talloze beperkingen en voorwaarden kleefden aan de cadeaus. Ik vind het niet erg om belazerd te worden, maar liever niet zo opzichtig. Hoezo, een kerstgeschenk voor mij?

En dan nog iets. Recent onderzoek (zo’n opmerking doet het altijd goed, maar ik kan het onderbouwen hier, hier en hier) heeft uitgewezen dat mensen erg ongelukkig kunnen worden van een teveel aan keuzes. Dat doe je je werknemers toch niet aan, juist met de feestdagen? Dus wat heeft Cornutus gedaan? Hij bestelde wat hij eigenlijk het leukst vindt om met kerst te krijgen van zijn baas: een kerstpakket.

Rijk gevuld kerstpakket voor diegene die verrast wil worden.

Morgen, wanneer mijn bloeddruk weer wat gedaald is, vertel ik wel hoe dat pakket eruit ziet. Een verrassing was het zeker, maar die had ik echt anders geïnterpreteerd!