Afbeelding

Een gewaarschuwd man…

waarschuwing

Advertenties

Een handige app van RTV Rijnmond, voor niet-Rotterdammers

locatieIk weet niet zoveel van Rotterdam, maar ik volg wel geregeld het nieuws uit die regio. Daarvoor gebruik ik een handig app van RTV Rijnmond. Waarom is die app dan zo handig Cor? hoor ik je vragen. Wel, bij ieder nieuwsberichtje staat niet alleen een leuke foto, maar bovendien een eenvoudige, snelle link naar Google maps (dat tekentje hiernaast), zodat je meteen weet waar het verhaal zich afspeelt. En aangezien ik van jongs af aan geïnteresseerd ben in aardrijkskunde, vind ik dat een handige toevoeging.
Ik zal je een paar voorbeelden geven.

Rotterdam The Hague Airport bij Overschie

Rijnmond Zestienhoven1_Snapseed

Rijnmond Zestienhoven2_Snapseed

De Uitweg in Hillegersberg-Zuid

Rijnmond Uitweg1_Snapseed

Rijnmond Uitweg2_Snapseed

Over een voetbalclub in Maasluis

Rijnmond Maassluis1_Snapseed

Rijnmond Maassluis2_Snapseed

Recreatiewoningen in Hoek van Holland

Rijnmond Hld1_Snapseed

Rijnmond Hld2_Snapseed

Begrijp je nu waarom ik iedere keer opnieuw geniet van deze app? Niet alleen interessant, maar ook verbazend leerzaam.

Welkom in Rotterdam, neem schoon ondergoed mee!

Voor een kleine vijftig euro kun je jezelf – op z’n Rotterdams gezegd – van de Euromast laten pleuren. Tokkelen heet dat dan. Ingesnoerd in een tuigje stap je op honderd meter hoogte over de balustrade van het uitkijkplatform, je haakt jezelf vast aan een lange lijn die schuin naar beneden loopt en nadat je jezelf bevuild hebt, stap je met een een-twee-drie-in-godsnaam overboord. Tien seconden later sta je weer op de grond.

cornutus_tokkelen_euromast

Je vraagt je af waarom mensen dat doen. Er is altijd een risico aan verbonden en wat bewijs je er nou eigenlijk mee? Bovendien, als de bouwers van die mast geweten hadden dat mensen er voor hun lol vanaf zouden springen, zouden ze die rand nooit zo hoog hebben gemaakt.

Toen we even later langs de Parkkade reden zagen we een paar kustvaarders liggen. Op de achtersteven hingen zogenoemde freefall lifeboats, waarmee je dicht opeengepakt en allerminst voor je lol het zinkende schip kunt verlaten.

cornutus_norvind_gibraltar

Rare jongens, die Rotterdammers. Maar gelukkig is het niet alleen maar waaghalzerij wat de klok slaat, daar aan de Maas.

cornutus_parkkade_model

De laatste der swingende sultans

.

Ergens in 1978, ik had net mijn rijbewijs, hoorde ik in de auto voor het eerst Sultans of Swing van Dire Straits. Ik weet nog dat ik dacht dat die band een hele grote zou worden. Dat is wel uitgekomen. Hun eerste elpee (zo heette albums destijds nog gewoon) Dire Straits liep als een trein. Een paar maanden later begonnen zij aan de Communiqué Tour door Europa en Noord Amerika ter promotie van hun tweede elpee. Het eerst van de in totaal 116 concerten werd gegeven in de Rotterdamse Doelen, op 11 februari. Daar wilde ik wel naartoe.

sultans

Helaas bleek het concert stijf uitverkocht. Wat te doen? Om nu het driedubbele te betalen op de zwarte markt ging me veel te ver, nog afgezien van het feit dat ik helemaal niet wist waar die zwarte markt zich dan bevond. De rommelmarkt onder het spoorviaduct bij de Blaak kende ik wel en de donderdagse markt op het plein in onze wijk ook, maar daar bleef het bij. Goeie raad was duur. Nu wilde het geval dat de vader van mijn vriendje een muziekrecensent voor kranten en tijdschriften was. Uit dien hoofde ontving hij vele gratis toegangskaartjes voor concerten in de Doelen. Klassieke concerten wel te verstaan.

Dus vroeg ik aan hem of hij niet iets kon betekenen. Helaas, voor dergelijke moderniteiten kreeg hij geen uitnodigingen. Maar hij wilde me wel helpen. In die tijd bestonden toegangsbewijzen nog niet uit een onpersoonlijke computeruitdraai, maar uit een samenraapsel van kaartjes in verschillende afmetingen en van verschillende papierkwaliteit. Zo was een een langwerpig kartonachtig kaartje dat je toegang verschafte tot de zaal. Twee minuscule papiertjes vermeldden rij- en stoelnummer respectievelijk de datum van toegang. En om dat laatste papiertje draaide het.

De vader van mijn vriendje had een la vol kaartjes die ongebruikt waren of helemaal niet gebruikt gingen worden. Hij ging in de weer, peuterde kaartjes los, verwijderde de nietjes, zocht wat bruikbaar spul en na een paar minuten, voilà bijna perfecte toegangskaartjes voor de Doelen: toegangskaartjes, plaatsnummers, alleen de datum klopte niet. Dat papiertje gaf 21 februari aan. “Als je nu zó het kaartje laat zien,” zei de vader gniffelend vanachter zijn snor terwijl hij zijn duim op de 2 hield, “dan heeft niemand wat in de gaten. Maar wee je gebeente als je me verraadt als je als je betrapt wordt! Ik heb je niet geholpen!”

Om een lang verhaal kort te maken, op 11 februari zat ik in de grote zaal van de Rotterdamse Doelen te wachten op het aftrap van de Communiqué Tour van Dire Straits. En wat denk je? Kwam er iemand naar me toe die beweerde dat ik op zíjn plekje zat! Wat een onbeschaamdheid!

knopfler

Vanavond treedt Mark Knopfler op in Ziggo Dome in Amsterdam. En ik ben erbij. Dit keer met geldige kaartjes. Toch, zoon?

.

Twee jaar dood in je huis liggen. Bij het verscheiden van een zeeman

In de krant van vrijdag stond een artikel over een man die twee jaar dood in zijn huis gelegen had. Het begon zoals dergelijke verhalen altijd beginnen: oud besje ligt op sterven, dochter die nooit naar haar stiefbroer heeft omgekeken haalt zich in het hoofd dat hij het takkewijfie nog wel een keertje zou willen zien, kennelijk denkend dat de wenkende dood in een klap al het aangedane leed zal doen vergeten, rammelt vergeefs aan diens deur en roept uiteindelijk de hulp in van de politie die zich toegang verschaft tot het huis en daar een gemummificeerd lijk aantreft. Dan, met nog twee derde verhaal voor de boeg, volgt deze alinea…

…en kon ik niet meer verder lezen. Niet vanwege het macabere sterfgeval, maar vanwege dat laatste woord, koopvaardij. Een woord dat jarenlang op de bodem van mijn vocabulaire had gelegen.

In vroeger tijden waren wij thuis geabonneerd op De Blauwe wimpel, het tijdschrift over de scheepvaart en scheepsbouw in Nederland en België welks omslag steevast gesierd werd door – in mijn herinnering althans – afbeeldingen van stoere zeesleepboten van Smit zoals de Witte Zee en de Zwarte Zee, die mij deden dromen van verre kusten, woeste zeeën en ondergaande zonnen in tropische gebieden. Niet niks voor een jongetje met heimwee.

In die tijd werden langs de Parkkade nog kustvaarders met de hand gelost en geladen en meerden bananenboten af, middenin de stad tegenover de Euromast, terwijl rijnaken de lading verder brachten naar het geweldige achterland. Voorovergebogen over de krant zag ik alzo de eenzame overledene weemoedig kijkend aan de railing staan, terwijl zijn schip traag maar gestaag de rood kleurende avondhemel tegemoet vaart. Ik zag hem – hij was kok op de grote vaart lees ik nu net – in Dar-es-Salaam op de markt groente en fruit kopen. Misschien heeft hij de Amazone bevaren, aangelegd naast het Vrijheidsbeeld, troost gezocht bij een verlepte Oosterse in Shanghai en met zijn maats een bar aan gruzelementen geslagen in Vladivostok of San Francisco. Op vrijdag bereidde hij rijsttafel voor de ruwe doch goudeerlijke bemanningsleden. Als kok had hij louter vrienden.

Maar dat is allemaal geleuter. Van die vermeende romantiek is al lang niets meer over. Ze zijn er nog wel, de schepen die stukgoed vervoeren, maar vrijwel alles wordt tegenwoordig verstouwd in containers. De schepen beslaan niet zelden drie of vier voetbalvelden. Kadekranen met de afmetingen van een Bijlmerflat reiken zestig meter over het water en plukken onvermoeibaar de in twintig rijen dik staande eenvormige containers van het schip, zetten ze op volledige gerobotiseerde wagens die kilometers rijden naar de opslagplek, waar ze vervolgens feilloos en goedkoop door Automated Stacking Cranes hoog opgestapeld worden voor verder transport. Op kades ver verwijderd van steden, markten en liefjes. Schepen varen soms twee keer zo snel als vroeger en met het groeien van de schepen kromp de bemanning. Efficiency, daar draait het om.

En toch kun je je nog steeds in die oude romantiek verliezen. Op de site MarineTraffic namelijk kun je van duizenden schepen de positie bekijken, de bestemming, de afmetingen. Kies een van de willekeurige gebieden en verbaas je over de niet te aflatende stroom schepen die door Het Kanaal vaart, de snelwegen rond de westkust van Spanje en Portugal, de chaos rond Gibraltar.

Kijk waar de Seaspan Protector zich bevindt, hou bij of de Sarah Schulte en de Kota Manis nog op de rede van Singapore liggen. En als je weet met welk schip jouw iPad vervoerd wordt vanuit China, dan kun je zelf uitvogelen wanneer jouw speeltje de vuurtoren van Cap Gris Nez passeert. Je kunt kijken of de Koegelwieck de haven van West-Terschelling al heeft verlaten. Of waar de Macumba naar toe gaat die gisteren nog in het Groot Handelsdok te Brugge lag.

Mocht je nu echt zwemmen in de tijd en ben je ook een beetje handig met streetview dan kun je altijd nog uitvogelen of het proletenjacht Espresso III nog steeds aan het einde van SW 27th street in Fort Lauderdale ligt.

En dat allemaal vanwege een krantenartikel over een gestorven zeeman.

Leuke Rotterdamse tweets bij De Havenloods

Een collega twitterde dat zijn tweet in De Havenloods stond, dat vermaarde Rotterdamse huis-aan-huisblad. Nieuwsgierig geworden volgde ik de link en kwam op de webpagina terecht. Daar las ik in vette letters:

Tweets van de week

ROTTERDAM – Iedere week plaatst De Havenloods de leukste Rotterdamse tweets op de site. Ze staan ook in de krant!

Dat is leuk, dacht ik nog. Zo kun je eens zien hoe de Rotterdammers over hun stad denken én wat De Havenloods onder humor verstaat. Hieronder een impressie van leuke Rotterdamse tweets!

GE-FUCKING-WELDIG HOOR, DAT 3D-AANGIFTESYSTEEM VAN POLITIE ROTTERDAM! Kapmes op je keel krijgen, daders bekend en na 3 weken nog steeds vrij

Wat een klote bouw in crooswijk moet je om 6 uur lossen geen kraan dan komt de kraan is hij niet zwaar genoeg

Als die iconen van 020 willen weten wat clubliefde is moeten ze even bij een club in Rotterdam gaan kijken. Feyenoord forever.

Sinterklaas geland in #Rotterdam met bonte stoet verveelde pieten, elvispiet met gitaar. In’t publieke nog donker jongetje in Sinteklazepak.

Belachelijk! Staat de #Molenlaan in #Rotterdam-Hillegersberg nou ook al om 16 uur vast? #tmoetnietgekkerworden

De tranen biggelden over mijn wangen. Toen uitgelachen was, besloot ik te proberen of mijn tweets ook tot de leukste van Rotterdam konden gaan horen. Stroop om de mond smeren, dat leek mij een goeie tactiek om mee te beginnen. Wie goed doet, Cor ontmoet, zeg ik altijd.

De week erna, op 30 november stond mijn berichtje er helaas niet op. Maar wel deze uiterst humoristische tweets:

@AjaxFsideNL fr12.nl iss baaas, koentje is baaas, feyenoord tv is baaas, FEYENOORD ROTTERDAM IS DE CLUB!!! Snnapje tog

Ik haat t als mensen vragen die k ni ken waar k woon van rotterdam en k zeg zuid en ze vragen waar van zuid :S gaat je nix aan gewoon ZUID

“Van Hanegem boos op management Feyenoord” Wat zou onze RvC daar eigenlijk van vinden?! Zit daar trouwens wel een neger in?! #noudatweer

Gratis stoned worden op Rotterdam CS.. Tering hee, wat een wietlucht hier :’)Say Oe Ah Ed @de_Goeij zit op Twitter! #Feyenoord

De #koffie die ze hier schenken is een gevaar voor de volksgezondheid. Burgemeester Aboutaleb, grijp a.u.b. in! @Grandcafé Engels

Ik vraag me nu twee dingen af. Wat voor tweet zou ik in vredesnaam moeten opstellen om in die leuke lijst van De Havenloods te komen? En wil ik dat nog wel?

Die kant op!

Ruim driekwart eeuw geleden werd de spelling-Marchant ingevoerd. Deze nieuwe spellingsregels betekenden onder andere het einde van de meeste naamvalsverbuigingen. Op den stoel werd op de stoel, maar aan den heer bleef ongewijzigd. Ook de uitgang sch zoals bij visch of mensch werd afgeschaft en de Nederlander moest anders omgaan met de lettercombinatie th: nu eens moest hij de h wel schrijven – in theater en katholiek, dan weer niet – atleet, retoriek.

Een andere groote verandering was het afschaffen van de oo en de ee aan het einde van open lettergrepen. De manier waarop Albert Kuyle in Graal een zogenaamde dichteres beschreef kon na 1 september 1934 dus niet meer door de beugel:

(…) Wat deze juffrouw wel is? Zij is onwaarschijnlijk brutaal. Wat de menschen zoo in de wandeling wel een ‘kanjer’ plegen te noemen. Zoo brutaal, dat ze, schijnbaar goed wetend dat haar ellen rijmelarij niets met poëzie van doen hebben, zich al tevoren wapent tegen critiek.

Hoewel ik van ver na de invoering van de spelling-Marchant ben, kende ik die spelling nog wel degelijk van een aantal boeken die bij ons thuis in de boekenkast stonden. Daarom verbaasde het me in zoverre dat de borden in Rotterdam die naar de dierentuin verwezen nog zo lang lang van die oude spelling gebruikmaakten. Rotterdam, die stad die na de verwoesting in de oorlog in zo’n razend tempo werd opgebouwd en zich vernieuwde, liet die oude dingen gewoon staan.

Op de hoek van de Beukelsdijk en de Heemraadsingel bijvoorbeeld stond zo’n bord met Diergaarde Blijdorp erop. Om toch maar vooral te voorkomen dat je de verkeerde kant opging en per abuis het Oude of het Nieuwe Westen inreed, stond er onder de grote pijl nog eens nadrukkelijk bijgeschreven: Zoo. Dat vond ik niet bepaald modern van Rotterdam.