.
Het valt niet mee, studeren in Utrecht!
.
Wat is nu weer een cunerator?
.
Onlangs bekeek ik de nieuwsberichten op de site van RTV Utrecht. Terwijl ik het eerste berichtje opende haakte een van de andere berichtkoppen zich in mijn hoofd vast. Er waren ergens cuneratoren afgezet, dat had ik nog wel meegekregen. Daar had ik nou nog nooit van gehoord, van een cunerator. Was dat een bepaalde vorm van die gasten die faillissementen begeleiden, het kleine broertje van de curator? Een generator dan? Of een gereedschap? En werden die cuneratoren dan belazerd of zo? Ik begreep er geen snars van. Snel teruggeklikt om mezelf niet helemaal gek te maken.
RHENEN – De gemeente Rhenen heeft maandag hekken rondom de Cuneratoren geplaatst. De toestand bleek zo alarmerend dat onmiddellijk een flink gebied rondom de toren is afgezet. Eerder was al duidelijk dat er stenen loszitten.
Deskundigen zijn daarom maandag begonnen met het verwijderen van de loszittende brokken steen uit de kerktoren. De hekken blijven daarna nog zeker enkele weken staan, totdat aan restauratie van de toren kan worden begonnen.
Aangezien de hekken ook de toegangsdeur naar de kerk afsluiten, zoekt de gemeente nog naar een veilige oplossing voor kerkgangers.
Nou weten jullie het ook.
Guvaarluk!!!
.
Laten we hopen dat de brandweer niet deze app gebruikt om de gevaarlijke stoffen te identificeren. Een kleine faut en de chauffeur komt nooit meer thuis.
Kwestie van beroerde timing…
.
De Nederlandse Energie Maatschappij, je weet wel, waarvan die hond zo stellig beweerde dat we daar vooral naar moesten overstappen, is met de billen bloot gegaan. Ze leveren toch niet zo vaak groene stroom als wij denken. En die andere lekker ook niet! Nu dacht ik al helemaal niet dat er groene stroom aangeboden zou worden, dus de vraag is hoeveel dat aandeel dan wel is. Gisterochtend checkte NRC Next of die heldhaftige boetedoening van de baas van de hond wel klopte. Dat deed het!
Deze week nog berichte een Belgische nieuwssite als dat het overgrote deel van de zogenaamde groene stroom daar gewoon uit de kerncentrale van Doel of de gascentrale van Jemappes-sur-Sambre. Allemaal koren op de molen van de ongelovige. Was dat even lachen toen gisteren een brief van de Vereniging Eigen Huis op de spreekwoordelijke deurmat viel, waarin de bewoner van mijn huis, ergo ik, werd opgeroepen om gezamenlijk over te stappen op groene stroom.
Altijd groen
Met onze Collectieve Inkoop Energie leveren we ook een bijdrage aan een duurzame wereld. Ons aanbod is namelijk standaard met groene stroom, opgewekt uit natuurlijke bronnen, zoals wind of water. Overstappen via Vereniging Eigen Huis is vooral makkelijk en veilig; mocht er onverhoopt iets mis gaan met de overstap, dan kunt u op onze hulp rekenen.
Mwa, ik denk niet dat ik het doe.
Wie pakt de handschoen op?
.
De laatste der swingende sultans
.
Ergens in 1978, ik had net mijn rijbewijs, hoorde ik in de auto voor het eerst Sultans of Swing van Dire Straits. Ik weet nog dat ik dacht dat die band een hele grote zou worden. Dat is wel uitgekomen. Hun eerste elpee (zo heette albums destijds nog gewoon) Dire Straits liep als een trein. Een paar maanden later begonnen zij aan de Communiqué Tour door Europa en Noord Amerika ter promotie van hun tweede elpee. Het eerst van de in totaal 116 concerten werd gegeven in de Rotterdamse Doelen, op 11 februari. Daar wilde ik wel naartoe.
Helaas bleek het concert stijf uitverkocht. Wat te doen? Om nu het driedubbele te betalen op de zwarte markt ging me veel te ver, nog afgezien van het feit dat ik helemaal niet wist waar die zwarte markt zich dan bevond. De rommelmarkt onder het spoorviaduct bij de Blaak kende ik wel en de donderdagse markt op het plein in onze wijk ook, maar daar bleef het bij. Goeie raad was duur. Nu wilde het geval dat de vader van mijn vriendje een muziekrecensent voor kranten en tijdschriften was. Uit dien hoofde ontving hij vele gratis toegangskaartjes voor concerten in de Doelen. Klassieke concerten wel te verstaan.
Dus vroeg ik aan hem of hij niet iets kon betekenen. Helaas, voor dergelijke moderniteiten kreeg hij geen uitnodigingen. Maar hij wilde me wel helpen. In die tijd bestonden toegangsbewijzen nog niet uit een onpersoonlijke computeruitdraai, maar uit een samenraapsel van kaartjes in verschillende afmetingen en van verschillende papierkwaliteit. Zo was een een langwerpig kartonachtig kaartje dat je toegang verschafte tot de zaal. Twee minuscule papiertjes vermeldden rij- en stoelnummer respectievelijk de datum van toegang. En om dat laatste papiertje draaide het.
De vader van mijn vriendje had een la vol kaartjes die ongebruikt waren of helemaal niet gebruikt gingen worden. Hij ging in de weer, peuterde kaartjes los, verwijderde de nietjes, zocht wat bruikbaar spul en na een paar minuten, voilà bijna perfecte toegangskaartjes voor de Doelen: toegangskaartjes, plaatsnummers, alleen de datum klopte niet. Dat papiertje gaf 21 februari aan. “Als je nu zó het kaartje laat zien,” zei de vader gniffelend vanachter zijn snor terwijl hij zijn duim op de 2 hield, “dan heeft niemand wat in de gaten. Maar wee je gebeente als je me verraadt als je als je betrapt wordt! Ik heb je niet geholpen!”
Om een lang verhaal kort te maken, op 11 februari zat ik in de grote zaal van de Rotterdamse Doelen te wachten op het aftrap van de Communiqué Tour van Dire Straits. En wat denk je? Kwam er iemand naar me toe die beweerde dat ik op zíjn plekje zat! Wat een onbeschaamdheid!
Vanavond treedt Mark Knopfler op in Ziggo Dome in Amsterdam. En ik ben erbij. Dit keer met geldige kaartjes. Toch, zoon?
.
Laat Bussemaker dáár nou eens iets van zeggen!
De hele wereld van weldenkende mensen valt massaal over de minister van onderwijs heen na haar uitspraken over economische zelfstandige vrouwen. Weet zo’n mens veel? En dat terwijl er zo veel meer is om je druk over te maken. Veel liever had ik gehad dat zij zich uitte over dit bericht op NU, waardoor ik compleet uit het veld geslagen was:
Marianne Weber en Frans Bauer geen vrienden
Marianne Weber en Frans Bauer lijken op het podium dikke vrienden, maar niets is minder waar. “Op de bühne leken we wel een stel, maar zodra het optreden achter de rug was gingen we ieder onze eigen weg. We zijn nooit met elkaar bevriend geraakt”.
Dat onthult de zangeres in Story. “Als je met iemand zoveel succes hebt als ik met Frans, dan wil ik na een concert nog graag even nagenieten. Samen een borrel drinken en nog eens met elkaar bellen. Dat miste ik bij hem”, vertelt Weber.
De 57-jarige zangeres had helemaal geen goed contact met Bauer tijdens hun gloriejaren als duo. “Als je vier avonden voor een bomvol Ahoy staat en je gaat daarna naar huis zonder nog iets van elkaar te horen, dan zegt dat genoeg.”
Weber benadrukt dat de twee nooit ruzie hebben gehad. “Dat niet, maar ik denk dat Frans het met me eens is als ik zeg dat er maar weinig is dat ons bindt.”
Ben je als vrouw economisch zelfstandig, heb je nog weer wat te zeiken. Je zal er maar mee getrouwd zijn!
Hoe Jet er met het idee van Cor vandoor ging
Al jaren loop ik met een geweldig idee rond, maar was ik te beschaamd om het wereldkundig te maken. Stel je nou toch eens voor dat Cornutus, sukkel in zijn vrije tijd, een beroep deed op alle vrouwen om te gaan werken en te stoppen met het teren op die zak van een man van hun.
In de ruim dertig jaar dat ik nu met B. getrouwd ben had ik – mits B. een beetje voor zichzelf had gezorgd – mijzelf niet alleen een fijne Porsche kunnen aanschaffen, maar ook een dure spiegelreflexcamera waar ik al vanaf mijn jongste jeugd droom, alsmede een heel arsenaal aan piekfijne lenzen. Meerdere keren per jaar had ik in mijn eentje verre reizen kunnen maken, mijzelf in Itoljaanse maatpakken kunnen laten hijsen en elke dag uitvoerig uit eten gekund.
De pleuris zou toch uitbreken als ik met zo’n idee op de proppen kwam? Mijn huis zou belegerd worden en mijn kinderen zouden slechts onder politiebewaking en dan nog zwaargesluierd naar school kunnen gaan. Niet in de laatste plaats zou mij de huid volgescholden door mijn eigen B.! Cor zelf zou al lang ondergedoken zijn in het land van zijn voorvaderen. En dat alleen omdat ik zou vinden dat ik al mijn zuurverdiende geld slechts aan mijzelf zou mogen besteden.
Maar nee, als een ministeres dat zegt, dan krijgt ze ineens de handen op elkaar en is iedereen het roerend met haar eens. Alle vrouwen achter de kassa bij de Lidl, alwaar ze zich lekker en vooral zónder schuldgevoel kunnen ontplooien. Ongegeneerd álle kinderen naar de opvang. Ieder huishouden twee auto’s. Takkewijf, die Bussemaker, om mijn idee te kapen.
Met autoschade ga je naar Amerongen
.
Een fijn dijkhuisje langs de Waal op hemelvaartsdag
Waar ken ik dat mens ook weer van?
.
Een mooi bekkie!
.
Op de middelbare school was ik – in de vroege jaren zeventig – de eerste leerling met zo’n moderne beugel. In plaats van een plaatje tegen je verhemelte met daaraan de ijzeren beugel, kreeg ik over iedere tand en iedere kies een metalen klem geschoven. Aan de voorzijde van de klemmen zaten twee metalen uitstulpingen waardoor een metalen draad geleid werd. Vervolgens werden er minuscule metalen haakjes door de uitstulpingen gedaan waarmee de draad aangespannen kon worden. Die beugel had als voordeel dat ik een prachtig bekkie zou krijgen.
Die beugel kende ook een aantal nadelen. Die metalen uitstulpinkjes schuurden voortdurend langs de binnenkant van mijn mond en de metalen draden staken fijn in mijn vlees achter in mijn mond. Voor mijn gevoel staken ze net onder mijn oren weer naar buiten. Het gevolg: een doorlopend ontstoken en zwaar geïrriteerde bek. Een tijdje ook werden groepjes tanden naar elkaar toe getrokken met behulp van kleine elastiekjes die achter de metalen uitstulpingen werden gehaakt. Dat leverde na een uurtje van die fijne diepe voren in je tandvlees op. Door die moderniteiten stond er een constante druk op mijn tanden en kiezen waardoor ik soms door de grond ging als ik een onverwacht zachte boterham doormidden beet en boven- en ondergebit hard op elkaar klapten.
Als eerste leerling met zo’n ding in zijn bakkes ontbrak het mij niet aan belangstelling. Iedereen wilde wel in mijn mond kijken, dat was interessant! Ik op mijn beurt zag van afschuw vertrokken gezichten, een enkeling die mij meewarig toeknikte, maar vooral heel veel gezichten. Het leek wel of de hele school was uitgelopen om Cor z´n beugel te zien. Best lekker als je een brugklasser van een jaar of twaalf bent.
Al die ellende valt echter in het niet bij wat mij met mijn mooie beugel overkwam tijdens het jaarlijkse schoolfeest, in de winter. Wij dansten op de muziek van die tijd en natuurlijk hadden de jongens oog voor de meisjes en de meisjes geen oog voor de jongens. Bij mij in de klas zat een aardig meisje met lange blonde haren, waar ik het best mee kon vinden. Die avond droeg zij een wollen trui, ik meen mohair. Nu is dansen nooit mijn sterkste kant geweest, maar ik deed wel mijn best om op de maat te bewegen. Ik kon echter niet voorkomen dat ik een onverhoedse beweging maakte en half tegen mijn klasgenootje aanviel. Toen ik weer overeind wilde komen bleek mijn beugel zich in die trui gehaakt te hebben. Een paar draden zaten vast aan die talloze metalen onderdelen en het leek onmogelijk mij zonder kleerscheuren los te maken. Het is uiteindelijk gelukt, de trui bleef redelijk intact en Cor danste verder met een rooie kop.
Ik kwam hierop omdat ik in de supermarkt deze automaat zag staan.
.
Het zal je maar gezegd worden!
.
Ik ben een van die werknemers die zich nog moeite getroosten om het hun baas (leidinggevende, chef) naar de zin te maken. Ik haal een kopje koffie, ik print eens iets voor hem uit, zo nu en dan neem ik een vergadering van hem over. Allemaal voor de chef. Daar vind ik niets verkeerd aan. Zo’n man heeft al genoeg te stellen met mij als kamergenoot en met een omgeving waar de waan van de dag regeert en je slechts zelden iets kunt afmaken waar je aan begonnen bent. Bovendien stort hij maandelijks trouw mijn salaris, dus ik heb aan de ene kant niets te klagen en aan de andere kant alle belang bij een goeie relatie met hem. Een slijmjurk? Dat zijn jouw woorden.
Bovendien doe ik iedere dag weer mijn uiterste best om een berichtje te plaatsen op mijn blog. Want ik weet dat mijn baas mijn blog leest en er veel plezier aan beleeft. Ik kan je niet vertellen hoe blij ik word als ik ‘s morgens zijn opgewekte gezicht zie. Stiekem denk ik dat ik daaraan heb bijgedragen met mijn geestige verhaaltjes en prachtige foto’s.
Soms laat mijn inspiratie mij in de steek en zo nu en dan twijfel ik of ik überhaupt iets zal posten. Maar als ik dan aan het ongetwijfeld teleurgestelde gezicht van mijn baas denk, dan recht ik mijn rug, pijnig mijn hersens en blader wat door mijn fotoarchief. Ook al is de kwaliteit niet van het niveau dat ik zelf graag zie, om hem te plezieren plaats ik toch een berichtje. En ik voel me dan betrapt en schuldig.
Maar wat zegt die baas van me, gisterochtend, nadat ik een weekje vrij ben geweest? “Je hebt je er de afgelopen week een paar keer met een jantje-van-leiden afgemaakt, meneer.” ‘t Is dat hij vandaag onder het mes gaat, dus het zullen de zenuwen wel geweest zijn. In elk geval gaat me dat niet meer gebeuren: ik zorg voortaan voor een fatsoenlijk en doorwrochten verhaal op mijn blog. Desnoods blijf ik tot het ochtendgloren achter mijn computer zitten! De slaap haal ik wel weer in op het werk.
Op de fiets
.
Het Italiaanse gekkenhuis is weer begonnen
Op Twitter was Giro gisteravond een tijdje trending topic. Wéér wat met de ING, dacht ik, maar het bleek om de Giro d’Italia te gaan. De eerste etappe was gisteren namelijk gereden. Ik heb he-le-maal niks met wielrennen. Ik hoef niemand uit te leggen waarom. Vorig jaar echter waren wij net in Italië met vakantie toen die ronde werd verreden en de karavaan zou bij ons in de buurt langskomen.
Dus togen wij met broodjes en ander lekkers naar Vinci en posteerden ons langs de kant van de weg om daar meer dan drie uur getuige te zijn van de voorbereiding op de wegafzetting voor de aankondiging van de komst van de wielrenners. Om die gasten vervolgens binnen twintig seconden voorbij te zien sukkelen.
Al ruim voor de ´sporters´ zouden komen werd de weg afgesloten voor alle verkeer. Dus wie over de Strade Provinciale 9 Montalbano naar Spicchio-sovigliana wilde, die moest gaan lopen.
Bloemen hielden van mensen
.
Uit de categorie ‘Dat heb ik nou nooit geweten!’: Vaatwaszout
Wij – Bep en ik – hebben nooit een afwasmachine bezeten. Gewoon, omdat we het niet nodig vonden. We hadden er geen enkele moeite mee om na het avondeten samen de vaat te doen. Het gaf ons de gelegenheid om op ons gemak de dag door te nemen. Ook draaiden we onze hand niet om voor een afwasje tussendoor. Lekker joh. Een enkele keer troffen we een vaatwasser in een vakantiehuisje. Dat was best handig, maar om er zelf een te kopen?
Een half jaartje geleden zijn wij verhuisd en in onze nieuwe woning bleek een vaatwasser te zitten. Jeetje wat een handig ding! Je zet gedurende de dag alles wat je gebruikt hebt in dat apparaat en ‘s avonds schakel je de machine in. Een kind kan de afwas doen. We hebben onszelf ruim dertig jaar voor het lapje gehouden! Dat je twee kaasschaven moet hebben, dertig lepels en honderd aardappelschilmesjes nemen we voor lief. En ach, is het nou zo’n moeite om die vette koekenpannen nog even met de hand te doen? Ben je mal! Het geeft trouwens helemaal niet dat alle houten snijplanken van de hitte zijn gebarsten; we kopen gewoon nieuwe. En wijn drinken uit matglazen heeft ook wel iets.
Nu dacht ik dat zo’n vaatwasser een simpel principe was. Vaat erin, tablet erbij, draaien maar! Mis! Er moet ook zout in. Daar kwamen we achter toen de borden en het bestek net zo vies uit het apparaat kwamen als we ze erin gedaan hadden. Met dit verschil dat alle viezigheid keihard aangekoekt was. Het is geen gewoon zout dat in zo’n machine moet. Het is intelligent zout. Tenminste, dat maak ik op uit de beschrijving.
Jeetjemina. Ik dacht altijd dat het water gewoon langs het vaatwerk spoelt. Niet dus. Het water heeft een heuse taak, een vaatwastaak. En nu begrijp ik waarom die borden en het bestek nog zo vies waren. Dat was geen onwil van dat water. Het water was helemaal niet voorbereidt op zijn taak. Weet dat water veel? De coach was er effe niet, zeg maar. Enfin, het zout is bijgevuld, de vieze vaat weer dof schoon. Iedereen blij!
Ga ju sgoolchelt s trughale!
.
Onlangs wandelden wij langs de school De Krullevaar in onze wijk. Achter een van de ramen was deze poster geplakt:
En wij maar klagen over het niveau van onze kinderen.
Een onbehoorlijk stuk vreten
.
Het gemak dient de mens. Waarom zou je altijd vijf uur in de keuken gaan staan om iets lekkers te bereiden? Je mag het jezelf best een keertje makkelijk maken. Onlangs aten we lasagne, met de mix van Honig.
Samen met Honig maak je de lekkerste gerechten. Soms dan. Terwijl ik op de verpakking keek wat ik zelf nog moest toevoegen, viel mijn oog op dat fotootje van die drie mensen. Een en al geluk. Toen wist ik dat ik iets goed op tafel zou zetten. Maarre, wat heeft die kerel een onwijs groot stuk lasagne op zijn bord liggen! Niet normaal joh! Zó bijzonder is het nu ook weer niet.
Hoef ik lekker dat stomme lied niet mee te zingen!
Hoe kom ik daar nu onderuit, dacht ik toen ik het koningslied gehoord had. Ik zie mezelf nog niet langs de stoeprand staan zingen. Eigenlijk wilde ik helemaal weg uit dit land. Dus belde ik mijn reisbureau met de vraag of ze niet een kort tripje voor me wisten. Mocht niet teveel kosten, zei ik nog. Nou, ze hadden een geinige korte cruise op de Noordzee. Was dat niet wat? Voor 240 euro uit en thuis. Dóen, schreeuwde ik in de hoorn. Alles beter dan dat koningslied.
